dichterbijhetwater.be

dichterbijhetwater.be

Deze blog ?

Yves probeert de actualiteit rond de rivieren in de Zuid-West-Vlaamse regio op te volgen.

Very big jump ...

De LeiePosted by Yves 12 Jul, 2010 22:00:49

Gisteren was er ‘Big Jump’. In heel Europa sprong op tal van plaatsen jong en oud in rivieren en kanalen. Daarmee wilden ze de beleidsmensen wijzen op het belang van proper water.
Vraag is: willen ze dat wel echt? Allemaal? Ik zet er toch even een heel bescheiden vraagtekentje achter.

Vorig jaar in Kortrijk startte het rivierdichterschap in opdracht van Natuur.koepel vzw. Ik mocht toen enige toelichting geven bij de uitgangspunten: focussen op het rivierherstelproject van de Leie, de mensen van onze regio weer dichter bij het water brengen. Waarna de aanwezigen vol enthousiasme in het kanaalwater sprongen.

Dat was ook de ultieme bedoeling van het evenement dat gisteren op poten werd gezet aan de Vlaanderenkaai in Kortrijk.

Voor de Big Jump van 2010 schreef ik een reeks haiku’s. Uit die reeks werden er drie geselecteerd. De haiku’s zouden in duurzaam materiaal worden vervaardigd en drijvend op het water hun boodschap aan de man brengen. De letters werden uit dun populierenhout gesneden en op een drijvend frame bevestigd. Samen met een bevriend schrijnwerker waren de haiku’s ter plaatse geassembleerd en te water gelaten. Er was op voorhand dus nogal wat werk ingekropen.

Om de haiku’s op de juiste plaats te positioneren dook ik rond het middaguur in het kanaal. Het voorrecht van de rivierdichter om in mijn eentje in het kanaal te zwemmen. Een soort van ‘voorproeven’. Dichter bij het water kan een mens niet geraken. In het kanaal groeien de zuurstofplanten ‘en masse’. Het is niet altijd makkelijk zwemmen, het hoornblad verstrengelt rond je benen. Een visser die zich een rustige dag langs het kanaal had voorgesteld reageerde heel misnoegd op de zich ontwikkelende activiteiten op de andere oever. “Kunnen jullie dit echt niet op voorhand aankondigen? Kennen jullie dan helemaal geen hengelsportverenigingen of winkels? Kan je niet in de Leie springen, trouwens? Ik snapte die man zijn woede wel een beetje. Maar de actie was helemaal niet onaangekondigd. Alleen de visser op de oever wist het niet. Uiteindelijk kon ik hem, halvelings watertrappend en halvelings aan een drijvende haiku hangend overtuigen van ons gemeenschappelijk doel. “Ik was een beetje boos, maar ik begrijp het wel. Maar nu bijten ze niet meer.” Volgens de visser ging vooral de populatie van snoekbaar zienderogen achteruit op het kanaal. Niet door de gebrekkige kwaliteit, maar door overbevissing. “Het zijn de Fransen, die nemen alles wat ze vissen mee”. Ik beloofde om de organisatoren te wijzen op de mogelijke interacties met hengelsportverenigingen die ook voor proper water ijveren. Waarna ik de oever bereikte.

Ondertussen waren de eerste kijkers langs de oever verschenen. De eerste haiku was dan ook aan alle ‘kijkers’ gericht:


Van op een oever
Heeft nog nooit iemand gevoeld
Hoe het water stroomt

Vanaf 13 uur daagden er meer en meer mensen op die hun zwemplunje bij hadden. Om de actie van de Big Jump te duiden dreef volgende haiku op het water:

De rivier wacht op
De mens die wikt en beschikt
Over klaar water

Een coverband gaf van op het podium het beste van zichzelf. Je voelde een groeiende onrust bij de menigte. Ze waren gekomen om in het kanaal te springen. Je zou ze niet langer in toom kunnen houden. Zwemmers stonden op de oever naar het water te lonken. Hier en daar hoorde je wat commentaren op de drijvende boodschappen.

Een derde haiku verwees naar het rivierherstelproject:

In het Leieland,
Gouden rivier wachtend op
Een nieuwe lente

Even voor drie klom schepen Stefaan Bral op het podium. Zijn toespraak was kort en krachtig. We springen voor proper water.

Waarna ik op het podium nog wat duiding mocht brengen bij de drijvende poëzie en namens Natuur.koepel vzw het project Rivierherstel nog eens in de kijker mocht zetten.

Alleen de niet-springers waren op dat moment nog aan het luisteren. Het overgrote deel was met dergelijke hitte vooral naar het kanaal afgezakt voor een verfrissend duik. De ‘Big Jump’ in Kortrijk was ‘Big’. Ik mocht van op het podium aftellen. Dat was helaas een maat voor niets. Reeds bij de tweede tel sprongen er enkele honderden dolle duikers in het water. De overgebleven snoekbaarzen vluchtten richting Bossuit. De in de voormiddag nog massaal aanwezige libellen en juffers zochten veiliger oorden op. De eerste meer onervaren zwemmer die tot z’n verbazing vaststelde dat hij geen grond onder z’n voeten voelde sloeg in lichte paniek z’n anker om de meest nabije haiku. Drijvende populieren letters waren daar niet op voorzien, kraakten, plooiden, … De dichter sprong in het kanaal en probeerde te redden wat er te redden viel terwijl een uitgelaten menigte er niet eens meer bij stilstond hoe het water op de Vlaanderenkaai een goede zwemkwaliteit had gekregen. Ik hoorde een jonge zwemmer nog roepen naar z’n vriend dat die waterplanten toch wel vervelend waren … Even meende ik te kunnen voelen hoe die visser zich had gevoeld.

Wat verder, langs de Leie, realiseerde het stadsbestuur ‘Buda Beach’. Een plaats voor vissen op het droge: de waterkwaliteit is nog niet goed genoeg om in te zwemmen. En gisteren hoorde ik voor het eerst over het fenomeen van de onderstroom: daar waar de oude en de nieuwe Leie weer samen stromen is er een heel gevaarlijke stroming die het zwemmen er quasi onmogelijk maakt.

Er moet dringend werk worden gemaakt van meer zwembare rivieren. Aan de Vlaanderenkaai was de draagkracht van het zuivere kanaalwater tijdens de Big Jump overschreden. Met z’n allen waren we, voor één keer, veel te dicht bij het water.

  • Comments(0)//rivierblog.dichterbijhetwater.be/#post13